SLOBODAN POPADIĆ: Samo im bog može pomoći

bio jednom
foto: Dejan Božić

Ne pomogne li bog zdravstvu Republike Spske, drugi neće niko. Zato sve zdravstvene ustanove treba da slijede primjer bolnice „Srbija“ u Istočnom Sarajevu, UKC RS Banja Luka i možda još neke, pa da uvedu sobu za vjerske obrede.

U njima pacijenti, recimo, mogu Svetog Arhangela Mihaila da mole da im pošalje gazu, od Svetog Save da ih prosvijetli čistom posteljinom, a od Svetog Georgija da im na koplje nabode neku šniclu, kao onomad što je proburazio aždaju.

Pacijentima bi trebalo da se pridruže i direktori, jer samo tako mogu da se riješe stotina miliona maraka dugova i da zaustave egzodus ljekara u Njemačku. Pošto su debelo zgriješili, trebaće im nekoliko mjeseci molitve Svetom Vasiliju Čudotvorcu, ali ne sumnjamo u uspjeh najupornijih, jer Svevišnji sve vidi i nikog ne ostavlja na cjedilu. Pod uslovom da je molitva iskrena.

Istovremeno, broj molitvi treba uvesti kao kriterijum za stranačko ocjenjivanje direktora, jer bi to bila jedina istinska veza domaće politike s bogom. Patrijarh na krsnoj slavi vođe se ne broji, kao ni oslobađanje Crkve od plaćanja PDV, jer oni su samo božje sluge na zemlji.

Na ovaj način se može riješiti i problem suficita sveštenika tako što će po jedan pop, hodža, fratar i rabin biti zaposleni u svakoj bolnici i domu zdravlja u Srpskoj. Stanje je suviše ozbiljno da bi oni samo povremeno dolazili u zdravstvene ustanove i da bi dijelili sobu. Šta jednu? Treba svakom od njih dati po jednu sobu, a tamo gdje su tri pacijenta u sobi, ugurati još tri. Da im je toplije, čime se automatski smanjuju troškovi grijanja u zimskom periodu.

– Ova zdravstvena ustanova poštuje prava bolesnika u svakom pogledu, pa tako i kada neko želi da se tokom boravka u bolnici sretne sa sveštenim licem – izjavio je 2017. tadašnji direktor UKC RS Mirko Stanetić, najavljujući sobu za molitvu u najvećoj zdravstvenoj ustanovi u Srpskoj.

Aplauz, ali i pitanje: Šta je s pravom pacijenata na adekvatnu zdravstvenu zašitu koju plaća? Da li je moguće da su sva pacijentova prava ispoštovana, pa eto još ostalo i da mu dovedemo popa ili efendiju?

Nije riječ samo o zdravstvu. Nakon što je vjeronauka pomogla reformi osnovnog obrazovanja, nedavno je uvedena i u srednje škole. Za očekivati je da dogura i do fakulteta.

Taj odnos našeg svijeta, političara i religije zaista je zanimljiva pojava, ali se uglavnom svodi na formulu: narod misli da je pop bog, popu je drago što narod to misli, a funkcioneri, pragmatični kakvi jesu, tu vezu koriste kao odličan kanal za dolazak do glasača, zauzvrat čašćavajući crkvu našom budžetskom rezervom.

Zato, nemojte se iznenaditi ako sveštenik u sobi za vjerske obrede u bolnicama preporuči pacijentu da se iskupi tako što će posljednji put glasati za tačno određenog političara ili da vjeroučitelj isti posao odradi u razredu srednje škole, među mladima koji tek stiču pravo glasa.

Ta veza sveštenika i politike, crne limuzine pred parohijalnim domovima, dodjeljivanje crkvenih ordenja tajkunima – ktitorima, uvođenje cjenovnik za sahrane, krštenja i vjenčanja, baca ogromnu tamnu sjenku na sve ove, možda, iskrene priče o bolničkim sobama za vjerske obrede i slične pojave. Toliko je sve materijalizovano da se odmah upitam – a koliko će to da košta?

POSTAVI ODGOVOR

Unesite komentar
Unesite ime